MEDEZEGGENSCHAP

FNV steunt woningfotografen bij agenderen personeelsbeleid

'NU DE BOND ACHTER ONS STAAT WORDEN WE SERIEUZER GENOMEN'

Tekst Jan Bos Beeld Martin de Bouter

ANDRÉE RUITERS: 'MOOI OM TE ZIEN DAT WERKNEMERS ZELF AAN DE SLAG GAAN OM DINGEN TE VERANDEREN'

Woningfotografie is big business. Zelfs in de huidige overspannen woningmarkt kunnen goede foto’s het verschil maken. Zien24, specialist in woningpresentaties, is in 2010 begonnen als tweemansbedrijf en heeft nu meer dan honderd fotografen fulltime in dienst. Door die groeistuipen lijkt een doordacht personeelsbeleid erbij ingeschoten. Tijd voor een inhaalslag, vinden de medewerkers.

‘Het is voor mij the perfect job, het past helemaal bij mij.’ Woningfotograaf Niki Nijboer vertelt enthousiast over haar vak dat ze nu vijf jaar uitoefent. ‘Het is creatief werk en geen dag is hetzelfde. Je komt bij allerlei verschillende mensen over de vloer die soms moeilijke omstandigheden doormaken. Dat sociale aspect vind ik misschien nog wel het leukste.’ Pas na enig aandringen gaat ze in op de schaduwzijde van het werk.

‘We maken lange dagen, de werkdruk gaat ten koste van de creativiteit, het dreigt een beetje lopende-band-werk te worden.’ Wat zich volgens Nijboer in toenemende mate nekt is dat haar werkgevers alle energie – en met veel succes - hebben gestoken in de economische ontwikkeling van het bedrijf, maar nog onvoldoende hebben nagedacht over wat er allemaal bij komt kijken wanneer je honderden mensen in dienst hebt. ‘Er is geen structuur en er zijn geen duidelijke regels. Onze dagen worden helemaal volgepland, maar we hebben bijvoorbeeld geen pauze. Dat lijkt iets onbenulligs, maar soms heb je gewoon een moment nodig om je weer even op te laden. Er is ook nog geen ondernemingsraad, terwijl dat officieel verplicht is.’

Arbeidstijden

Nijboer is niet de enige die haar arbeidsvreugde langzaam maar zeker dreigt kwijt te raken. ‘Veel collega’s tobben met dezelfde problemen’, vertelt ze. ‘Het verloop onder het personeel is ook best groot.’ Het salaris – 2000 euro bruto per maand zonder pensioenopbouw – houdt niet over, maar verreweg de grootste steen des aanstoots zijn de arbeidstijden. ‘De klussen worden tussen 9 en 6 uur ingepland, maar ik bestrijk een uitgestrekte regio en moet vaak eerst een eind rijden. Dus moet ik om 8 uur de deur uit en ben pas om 7 uur thuis. Vervolgens ben ik nog minstens een halfuur bezig met het uploaden van de foto’s. Iedere dag werk ik tot drie uur extra, maar die worden niet betaald. Reistijd is geen werktijd, zegt mijn werkgever, maar daar ben ik het niet mee eens. Ik heb geen vaste standplaats, het is geen normaal woon-werkverkeer. Als ik nu thuiskom gaat m’n dochtertje al naar bed en kunnen we niet samen eten, dat is voor mij echt een probleem.’

Ze is niet het type dat de problemen op zijn beloop laat, dus wilde ze de sluimerende onvrede onder de medewerkers bij haar leidinggevenden aan de orde stellen. ‘Met een paar collega’s hebben we de koppen bij elkaar gestoken, bij sommigen krijgen emoties dan de overhand, maar ik ben meer voor een zakelijke benadering. Ik ben al langer lid van de FNV, daarom stelde ik voor om advies te vragen bij de bond, dat vonden m’n collega’s een goed idee.’

Toezeggingen

Na wat omzwervingen kwam Nijboer in contact met Andrée Ruiters, bestuurder voor de audiovisuele sector. Dat leidde tot een vruchtbare wisselwerking waardoor een constructief gesprek met de werkgever op gang kwam. ‘Op het hoofdkantoor hadden ze ondertussen wel in de gaten dat er wat speelde, maar ze konden er niet precies de vinger op leggen’, vermoedt Nijboer. ‘Ik was blij dat Andrée al meteen bij het eerste gesprek was. Sommige dingen die de werkgever naar voren bracht kon zij al meteen ontkrachten, bijvoorbeeld dat onze werktijden wel degelijk in strijd zijn met de Arbeidstijdenwet. Die kennis hebben wij zelf gewoon niet. En we voelen ons gesterkt, ook in moreel opzicht. We staan er niet alleen voor. Ik heb ook echt het gevoel dat nu de bond achter ons staat we veel serieuzer worden genomen.’

Dat gevoel werd bewaarheid in een vervolggesprek waarin de werkgever een luisterend oor bood en een aantal concrete toezeggingen deed. Om te beginnen wordt er iedere dag een pauze van een halfuur in het rooster opgenomen. Ook toonde de werkgever begrip voor de klachten over de lange dagen die de fotografen maken. Een pasklare oplossing is er nog niet, maar er start een pilot met roosters die – inclusief reistijd - op z’n vroegst om 8.15 uur starten en op z’n laatst om 18.15 uur eindigen.

Stoer

Last but not least gaat de werkgever serieus aan de slag met de oprichting van een ondernemingsraad. Zolang die er niet is wordt gewerkt met een voorlopig reglement. ‘Belangrijke stappen’, oordeelt Ruiters. ‘We zijn er nog niet, maar dit laat zien dat de werkgever echt aan de kritiek tegemoet wil komen. Vooral de komst van een ondernemingsraad maakt straks het verschil. Dat is de beste manier om de medezeggenschap structureel te regelen en om met deskundige steun van de bond tot afspraken te komen die voor alle partijen goed uitpakken. Uiteindelijk wil iedereen naar een win-win situatie waar zowel werknemer als werkgever voordeel bij hebben. Met betere arbeidsomstandigheden, goed gemotiveerd personeel en een hoogwaardige kwaliteit van het product.’ ‘Eerst zagen ze ons initiatief als een persoonlijke aanval, maar dat is het natuurlijk niet’, vult Nijboer aan. ‘Het gaat erom dat we met z’n allen het bedrijf beter maken.’

Ruiters vervult haar ondersteunende rol met veel voldoening. ‘Het is heel mooi om te zien dat werknemers zelf aan de slag gaan om dingen te veranderen’, zegt ze. ‘Ze komen goed beslagen ten ijs. Ze hebben duidelijk aangegeven waar voor hen de knelpunten liggen en ze denken actief mee over oplossingen. Zo worden ze gelijkwaardige gesprekspartners. Wij hebben de kennis en ervaring om dat proces te steunen, maar ik blijf op de achtergrond. Niki en haar collega’s doen het echt zelf, dat vind ik zo stoer!’.

'HET GAAT EROM DAT WE MET Z'N ALLEN HET BEDRIJF BETER MAKEN'

Deel deze pagina